همان بهشتى كه « هر چه در آن بخواهند در آنجا براى آنها فراهم است » ( * ( لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ ) * ) . همان بهشتى كه « براى هميشه در آن خواهند ماند » ( * ( خالِدِينَ ) * ) . « اين وعده اى است مسلم بر پروردگارتان كه آن را بر عهده گرفته است » ( * ( كانَ عَلى رَبِّكَ وَعْداً مَسْؤُلًا ) * ) . اين سؤال و داورى طلبيدن نه به خاطر آن است كه كسى ترديد در اين امر داشته باشد ، و نه اينكه آن عذابهاى دردناك وحشتناك قابل موازنه و مقايسه با اين نعمتهاى بى نظير باشد ، بلكه اين گونه سؤالها و داورى طلبيدنها براى بيدار ساختن وجدانهاى خفته است كه آنها را در برابر يك امر بديهى و بر سر دو راهى قرار دهند . اگر در پاسخ بگويند آن نعمتها بهتر است و برتر است ( كه حتما بايد بگويند ) خود را محكوم كرده‌اند كه اعمالشان بر ضد آن است ، و اگر بگويند آن عذاب بر اين نعمت برترى دارد سند بى عقلى خود را امضاء نموده‌اند ، و اين درست به آن مىماند كه ما به جوان گريزپايى كه مدرسه و دانشگاه را ترك گفته ، هشدار مىدهيم و مىگوئيم ببين آنها كه از علم و دانش فرار كردند و در آغوش فساد افتادند جايشان زندان است آيا زندان بهتر است يا رسيدن به مقامات عالى ؟ ! نكته‌ها : 1 - نخست به اين نكته بايد توجه كرد كه در آيات فوق در يك جا « خلد » و جاودانگى را به عنوان صفتى براى بهشت بيان كرده و در جاى ديگر « خالد بودن » را حال براى بهشتيان ، تا تاكيدى باشد بر اين حقيقت كه هم بهشت جاودانى است و هم ساكنان آن . 2 - جمله « * ( لَهُمْ فِيها ما يَشاؤُنَ ) * » ( هر چه بخواهند در بهشت هست ) نقطه